سینما در بدو تولد خود مردانه نمایان شد، دوربین ها و صحنه ها در تاریخ شاهد مردان بوده اند و سینما هنری دست ساز مردان شد.
اگرچه پیروزی انقلاب اسلامی و ظهور یک نسل تازه در عرصه فیلمسازی زمینه رشد بانوان فیلمساز را فراهم کرد اما در مقاطع بعدی روند حضور زنان در عرصه بازیگری بیش از دیگر شاخه‌ها از جمله فیلمسازی بوده است.
نمی دانم زنانه، مردانه کردن سینما درست است یا نه! اما با گذشت چندین سال از رویش سینمای پاک بعد از انقلاب حضور فیلمسازان زن در مقایسه با مردان کمرنگ بوده است و روایت های زنانه را نیز مردان راوی شدند!
زنان پس از انقلاب یا کارگردانان موفقی شده اند و یا فداکاری هایشان سوژه بسیاری از فیلم های موفق سینمایی شده است.
این که یک زن به عنوان فیلمساز و یا کاراکتر اصلی فیلم اسطوره شود در سینمای تازه متولد شده بعد از انقلاب اتفاق قابل ملاحظه و خوبی است.حال در برخی از فیلم های تولید شده در سال های اخیر چهره زن انقلابی و ایرانی به سمت تخریب رفته و رفته رفته آثار موفق انقلاب بر زندگی زنان ایران را ناپاک نمایش داده اند و به سیاه نمایی خود ادامه می دهند.
جشنواره سی و دو فرصتی بود که همه فیلم اولی ها و پیشکسوتان سینما در کنار هم رقابت کنند که البته داوری بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را مردم در زمان اکران عمومی و با حضور پررنگ خود به عهده می گیرند.
اما به نظر می رسد در شرایط موجود باید بیش از اینها شاهد حضور کارگردانان فعال زن در سینما باشیم تا زاویه نگاه و جهان داستانی آنها نفوذ بیشتری در سطح اجتماع داشته باشد و خود آنها هدایتگر لایه های ناشناخته جنسیتی باشند.
پس پرورش فیلمسازان جوان زن و حمایت از آنها در این مسیر می تواند جریانی سازنده را به وجود بیاورد که فارغ از نگاه جنسیتی و کمیتی به تعداد فیلمسازان ،وسعت دید و جزئی نگری به فراز و فرودهای انسان و شکافتن مشکلات موجود آنها را در پی دارد.
نمونه بارز این خلاء را می توان در سی و دومین جشنواره بین المللی فیلم فجر دید که در میان بیش از ۳۰ فیلمی که در بخش مسابقه حضور داشتند ، تعداد کمی توسط زنان کارگردانی شده بود. رخشان بنی اعتماد به عنوان یکی از فیلمسازان نسل گذشته بود که با «قصه‌ها» در این جشنواره حضور یافت و جوانانی مانند نرگس آبیار با «شیار ۱۴۳» تحسین بسیاری را برانگیخت و در کنار آنها تینا پاکروان با «خانوم» و آزیتا موگویی با «تراژدی» خود را به سینما معرفی کردند.
نرگس آبیار اسمی که در مدت کوتاه چند روزه به گوش همه علاقه مندان به سینما رسیده است کارگردانی که روایت زنانه ای از دفاع مقدس را تصویر کشید و توانست جز بهترین ها باشد. آبیار به مادران جنگ ادای دین کرده بود و پاکروان در سینمای فاقد قهرمانان زن، از زنانی سخن گفته بود که عامل حفظ بنیان خانواده هستند.
در این سالها نیز انسیه شاه حسینی، تهمینه میلانی، پوران درخشنده ، مرضیه برومند و...بوده اند که هر یک با زبان خود دغدغه های اجتماعی و ذهنی خود را به تصویر کشیدند.
در همین اقلیت می توان روزنه های ورود بانوان فیلمساز جوان به عرصه سینما را مشاهده کرد، سینمای ایران نیازمند ایجاد تدارکات نوین برای حضور بیشتر زنان به این عرصه است، بانوان فیلمساز در بلوغ و بروز سینمای انقلاب نقش مهمی را داشته اند که نباید آن را نادیده گرفت و از فراهم آوردن شرایط مطلوب تولید برای آنها سرباز زد.
